پس از تصادف سه فرد سی و چند ساله (دو مرد و یک زن)، یک ویدیوی مرموز به دست گروهی از خبرنگاران می‌افتد. این ویدیو وقایع زندگی این سه نفر را در یک هفته قبل، طی سفر جاده‌ای‌شان در ریوییرای فرانسه برای ضبط یک آگهی بازرگانی، روایت می‌کند. این فیلم نوآورانه که به سبک «ویدیوهای پیداشده» و گاهی با آیفون فیلم‌برداری شده، خود را به عنوان اولین فیلم «سلفی» معرفی می‌کند. اما این صرفاً یک کنایه به فرهنگ امروزیِ ثبت وسواسیِ لحظات نیست. اولین فیلم بلند لورنزو کوروینو، از تمایل به ثبت روحیه و سرخوردگی‌های نسل ایکس متولد شده است؛ نسلی که پس از دوران انفجار جمعیت به دنیا آمدند، بحران اقتصادی نسل قبل را به ارث بردند و اکنون برای رقابت با نسل‌های جوان‌تر و مسلط به تکنولوژی در تکاپو هستند.

سال ۱۸۲۸. پس از تماشای سرکوب بی‌رحمانه انقلاب‌ها در جنوب سلطنت‌طلب، سه دوست جوان به جنبش میهن‌پرستانه جوزپه ماتزینی می‌پیوندند تا در نهایت ایتالیا را تحت یک حکومت جمهوری متحد کنند. با این حال، آرمان‌گرایی آن‌ها در دهه‌های بعدی و با دور شدنشان از یکدیگر، با ناامیدی اجتناب‌ناپذیری روبه‌رو می‌شود.

گروهی از بازیگران با پولی اندک در یک تئاتر غیررسمی در محله‌های اسپانیایی ناپل دور هم جمع می‌شوند. نقشه کارگردان این است که به سارایوو، که هنوز تحت محاصره است، سفر کنند تا یک نمایشنامه کلاسیک از اشیل درباره جنگ داخلی در تبس را روی صحنه ببرند. در حالی که آن‌ها در تئاتر تمرین می‌کنند، اعضای گروه می‌آیند و می‌روند و نوع دیگری از جنگ هر روز در خیابان‌های مجاور ناپل قدیم در جریان است.